خودکشی هر چند در وهله اول یک مشکل فردی به شمار می‌رود ولی از آنجایی که فرد در اجتماع زندگی می‌کند و تأثیرات متقابلی همواره بین آنها برقرار است، به عنوان یک معضل و یکی از آسیب های اجتماعی مورد بررسی قرار می‌گیرد. آمار خودکشی معمولا با سایر جرایم و آسیب‌ها ارتباط پیدا می‌کند، بطوری که در میان گروه‌های مبتلا به اعتیاد خودکشی بیشتر دیده می‌شود. جامعه شناسان معتقدند هر اندازه همبستگی اجتماعی سست گردد و ارتباط و تعلق فرد به گروه کاسته شود، او آمادگی بیشتری برای پایان دادن به حیات خود پیدا می‌کند.

براساس مجموع تحقیقات که تاکنون انجام شده، علل و انگیزه‌های خود کشی در ایران را می‌توان چنین برشمرد:

  • اختلافات زناشویی و نامناسب بودن شرایط زندگی خانوادگی
  • شکست در عشق
  • اختلالات روانی و شخصیتی
  • فقر و بیکاری
  • اعتیاد
  • تورم و شرایط نامساعد اقتصادی
  • گذار جامعه از حالت سنتی به صنعتی
  • حس پوچی و بی‌هویتی در جوانان